ساعت ۷:۴۵ صبح بود.
ساختمان هنوز کاملاً بیدار نشده بود.

نور مهتابی‌ها راهرو را نصفه‌نیمه روشن می‌کرد.
مرد ایستاد.
نه به‌خاطر دیر رسیدن
بلکه چون مطمئن نبود باید به کدام سمت برود.

سمت راست، دری بسته.
سمت چپ، راهرویی که به چند در دیگر می‌رسید.
هیچ صدایی نبود، جز صدای قدم‌های خودش.

بعد دیدشان.

تابلوهایی آرام، بی‌ادعا،
انگار همیشه همان‌جا بوده‌اند.
ولی فریاد نمی زدند ، فقط جلب توجه می کردند
فقط می‌گفتند:
«بیا.»

حرکت کرد.
نه با عجله،
نه با تردید.

روی هر در، پلاکی بود که اسم‌ها را محکم نگه داشته بود.
حروفی که پاک نمی‌شدند.
نه با زمان،
نه با لمس دست‌ها.

در انتهای راهرو ایستاد.
در زد.
دستگیره پایین رفت.

وقتی وارد شد، فهمید
سردرگمی فقط نبودِ جهت است—
و جهت، گاهی فقط
یک نشانه‌ی درست می‌خواهد.

---

### بعضی چیزها وقتی درست طراحی می‌شوند، توضیح نمی‌خواهند

تابلوها و پلاک‌های مولتی‌ استایل برسام
برای فضاهایی ساخته شده‌اند که
قرار است آدم‌ها را به جلو ببرند،
نه متوقف کنند.

اداره باشد، شرکت، بیمارستان
یا هر جایی که راهرو دارد—
وقتی نشانه و طراحی درست باشد،
حرکت طبیعی می‌شود.

اگر فضای شما هم راهرو دارد،
شاید وقتش رسیده
بعضی چیزها
بی‌صدا راه را نشان بدهند.